پدرم گفت كه چون من معويه را ديدم كه در باب لد مردم با او بيعت ميكردند اين قول حضرت را بخاطر آوردم پس ملحق شدم به حضرت امير المؤمنين عليه السّلام و با آن حضرت ميبودم و فى القاموس « لد قرية بفلسطين يقتل عيسى الدجال عند بابها » الَّذِينَ طَغَوْا فِي الْبِلادِ ميتواند كه صفت مذكورين باشد كه آن عاد است و ثمود و فرعون يعنى ايشان آن گروهند كه موصوف به اين صفتند كه طغيان كردند و تكبر ورزيدند در شهرها كه حاكم آنجاها بودند و ميتواند كه « الَّذِينَ طَغَوْا فِي الْبِلادِ » منصوب بذم باشد به اين تقدير كه « اعنى الذين طغوا فى البلاد » يعنى ميخواهم من از عاد و ثمود و فرعون آنان را كه سر بفساد و طغيان برآوردند در شهرها فَأَكْثَرُوا فِيهَا الْفَسادَ پس بسيار كردند در آن شهرها فساد را از قتل خلايق بناحق و غصب اموال و افشاء كفر و شرك فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذابٍ پس بريخت بر ايشان پروردگار تو نوعى از عذاب را و گفته‌اند كه حق تعالى را اسواط بسيار است كه ايشان را بسوطى از اسواط گرفته إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصادِ بدرستى كه پروردگار تو هر آينه در گذرگاهست يعنى پروردگار تو واقفست بر جميع اقوال و افعال بندگان چنانچه كسى كه در گذرگاه نشسته باشد داناست بر احوال جمعى كه از آنجا ميگذرند « و فى عوالى اللئالي قال الصادق عليه السّلام فى تفسير قوله تعالى إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصادِ قال قنطرة على الصراط لا يجوزها عبد له مظلمة » يعنى مرصاد پليست در مياه راه كه نتواند گذشت از آن پل بندهء كه ستم كرده باشد و در مجمع البيان باندك تغييرى روايت كرده كه « لا يجوزها عبد بمظلمة عبد » و ايضا در مجمع البيان گفته كه « عن على عليه السّلام انه قال ان معناه ان ربك قادر على ان يجزى اهل المعاصى جزاءهم » [ سوره الفجر ( 89 ) : آيات 15 تا 20 ] فَأَمَّا الْإِنْسانُ إِذا مَا ابْتَلاهُ رَبُّهُ فَأَكْرَمَهُ وَ نَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ ( 15 ) وَ أَمَّا إِذا مَا ابْتَلاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَهانَنِ ( 16 ) كَلاَّ بَلْ لا تُكْرِمُونَ الْيَتِيمَ ( 17 ) وَ لا تَحَاضُّونَ عَلى طَعامِ الْمِسْكِينِ ( 18 ) وَ تَأْكُلُونَ التُّراثَ أَكْلاً لَمًّا ( 19 ) وَ تُحِبُّونَ الْمالَ حُبًّا جَمًّا ( 20 )